nooteboomVi proponiamo una poesia di uno dei maggiori scrittori olandesi
contemporanei: Cees Nooteboom.


Ik heb het allemaal zelf bedacht,
de dansen, het water,
de auto, het ijs.

Alleen jou, jou heb ik niet bedacht.
Jij was uit de doorzichtige tijd gekomen,
misschien zoals ik, misschien anders.
Jij had een miljoen jaar wereld
als een eierschaal achtergelaten
en daar sta je,
boven op het bestaande,

een vlinder in de winter.

Tot het ogenblik kruimelt, breekt,
en ons opvreet
en zichzelf verteert tot wolk
die zo groot was als alles

en zo groot als het niets.

Cees Nooteboom



Marea (parte IV)

Ho pensato da me a tutto,
le danze, l’acqua,
la macchina, il ghiaccio.

Solo te, solo a te non ho pensato.
Sei venuta dal tempo limpido,
forse anche io, forse no.
Ti sei lasciata dietro come un guscio d’uovo
un mondo vecchio milioni di anni
e sei qui,
sopra l’esistente,

una farfalla in inverno.

Fin quando l’attimo crolla, si spezza,
e ci divora
e digerisce se stesso alla nuvola
che era grande come il tutto

e grande come il niente.


Tide (part IV)

I thought about everything myself,
the dances, the water,
the car, the ice.

Only you, of you I didn’t think.
You came out of clear time,
maybe like me, maybe not.
You left as an eggshell
a million years world behind
and you are here,
on top of the existence,

a butterfly in the winter.

Until the moment crumbles, breaks,
and devours us
and digests itself to the cloud
that was as big as all

and as big as nothing.

Translation(s) by Salvatore M.